Blogs Over Rouw

Na het overlijden van mijn man eind november 2017 bleef ik achter met onze zonen (nu 7 en 9 jaar oud). Ik ben gaan schrijven over dat immense verlies en de rouw in de hoop dat mijn blogs troost, herkenning of inzicht in (omgaan met) verlies zullen geven.

Nur kaffee

Het overkomt me nog regelmatig dat ik naar mijn telefoon grijp om mijn man te bellen of appen. En vooral tijdens deze vakantie, terwijl ik tussen de gezinnen op een natuurcamping zit, heb ik dat vaak. Ik wil hem dan gewoon even vertellen dat de jongens zo goed kunnen roeien in de kano samen, dat ze in de ochtend op hun stepjes zelf broodjes gaan halen, dat de jongste zijn waterschoenen per ongeluk heeft laten zinken in het meer en dat ik me eigenlijk best eenzaam en ellendig voel. Want het lijkt alsof hij er nu niet bij kan zijn, maar volgende keer gewoon weer met ons meegaat.

We hebben mijn mans geest wel opgehaald, op de dag van vertrek. We huppelden gedrieën naar zijn graf, namen hem mee en huppelden weer hand in hand terug naar de auto. ‘Er is geen plek meer voor papa!’ riep de jongste terwijl hij bezorgd naar de volgepakte bolide keek. ‘O jawel hoor’, zei ik luchtig. ‘Een geest kan alle vormen aannemen, een beetje zoals Barbapapa.’ Dat stemde gerust. Zo reed ik met een traan op mijn wang naar onze bestemming.

En met een weemoedig gevoel sta ik met de jongens in Duitse bakkerszaakjes koffie te drinken terwijl zij zich tegoed doen aan berliner broodjes. Het was een favoriet ochtendritueel van ons gezin tijdens vakanties in Duitsland of wanneer we op doorreis waren. Dat was nog voor het glutentijdperk. Nadat mijn man de diagnose coeliakie had gekregen deden we dit nog steeds, maar dan nur kaffee voor hem. En daarom doe ik het nu ook alleen met koffie. Om een beetje solidair te zijn met mijn overleden lief.

Slenterend door zo’n gemütlich Duits dorp wens ik dat hij mijn hand even vastpakt. Maar het is mijn oudste zoon die dat doet en hij heeft niet door hoe vreemd dat voor mij voelt. En toch ook weer geruststellend. Alsof mijn man mijn gedachten gehoord heeft.

Wanneer ik aan het meer lig met de jongens en zie hoe zij naar de gezinnen van hun vriendjes trekken, doet dat pijn. De vaders die meespelen in het water, hun kinderen in de lucht gooien…dat is wat ze zo missen, ondanks dat ik met ze zwem, waterfiets en hun zandbouwwerken bewonder. Ik kan ze niet meer dat familiegevoel geven. Mijn oudste zegt vaak dat we geen echt gezin meer zijn. En ik weet wat hij bedoelt. Het is immers niet compleet, ook niet met opgehaalde geest.

Contact

Contact maken is de basis van alle communicatie! En contact met leuke mensen is meestal enorm inspirerend. Wil je weten of ik jouw verhaal kan vertellen? Heb je behoefte aan iemand die de kern van je bedrijf zichtbaar maakt? Iemand die goede content kan leveren in de vorm van blogs, persberichten, webteksten, interviews of andere artikelen? Contact me via mail  of bel 06 4040 7139

Ivanka Berretty-Eggly
d'Yserinckweg 134
Vijfhuizen